huk. [eskiden] bir hâdisenin vukuundan îtibâren bir müddetin mürûr etmesi ki bu, bâzı hususlarda dâvânın rüyetine, şahâdetin istimâına bir mânî teşkîl eder, buna “takaddüm-i zamân” da denir. [meselâ: sirkatten, gayri meşrû mukarenetten dolayı had icrâsı husûsunda takaddüm-i zaman; şahâdetin kabûlüne mânidir. Bu müddeti…