semâî (usul)

Sözlük anlamı

1. 1
   müz. Türk müziğindeki iki basit usulden biri ve nîm sofyandan sonra en küçüğü. Bütün diğer usuller, bu ikisinin muhtelif şekillerde terkîbinden ibârettir. Semâî usûlü 3 zamanlı ve 3 darblıdır. Darbları şöyledir: düm (1 zamanlı, kavî), tek (1, nim kavî) ve tek (1, zayıf). Şarkıda ve başka yerlerde kullanılmış bir usuldür (saz semâîlerinde son hâne, muhtelif fantazi eserler, Itrî’nin salât-ı ümmiyyesi v.s.). Bu usul ile ölçülmüş hiç bir yürük veyâ sengin semâî yoktur; onun için bâzı notalarda -diğer birkaç usul gibi basit oldukları halde- 6/8 veyâ 6/4 usullerinin ikiye bölünerek yazılması cehâlet eseridir; bu şekilde, esas usûlün husûsiyet ve mâhiyetindeki mânâ bozulmuş olur