kurûn-ı ûlâ Sözlük anlamı 1 tar. İlkçağ [târihin en eski zamanlarından başlayarak, mîlâdın 395 yılına kadar süren çağ]
Benzer yazılış kurûn-ı vustâ Ortaçağ. [Îsâ’nın doğumundan sonra 395. yıldan İstanbul’un Türkler tarafından alındığı 1453 yılına kadar süren çağ].