vakf-ı fuzûlî
Sözlük anlamı
- 1 huk. [eskiden] bir kimsenin mâlik olmadığı bir şeyi sâhibinin iznini almaksızın bir cihete vakfetmesidir ki, sâhibinin icâzetine mevkuf olur. [meselâ: bir kimse karısı ile müştereken mâlik olduğu bir akarın tamâmını kendi kendine bir cihete vakfetse karısının hissesine âit vakıf, karısının icâzetine mevkuf bulunur. Binâenaleyh icâzet vermediği takdirde bu hisse hakkındaki vakıf nâfiz olmaz]