tâbi’
تابعa.s. teb’den. c.: tâbiîn, tâbiûn, tebea, tevâbi’
Sözlük anlamı
- 1 birinin arkası sıra giden, ona uyan
- 2 boyun eğen, bağlı kalan; birinin emri altında bulunan
- 3 a. gr. kendinden evvelki kelimeye göre hareke alan [kelime]
- 4 i. Hz. Muhammed’i görmüş olanları (eshâbı) görüp kendisinden hadîs dinlemiş olan