ed. XVII. yüzyılda Divan şiirinde başlayan ve orijinal mazmunlar, hayaller, teşbihler ve mecazlar yaratmak amacını güden edebî çığır. [en önemli temsilcileri Neşâtî, Nâilî, Fehîm-i Kadîm ve Vecdî’dir]
müz. başka usullerin muayyen mertebelerine “ağır” denilirken, “sengin” ismi bâzı teknik mecbûriyetler dolayısıyla da yalnız “yürük semâî” usûlünün ağır mertebesine mahsus iken İ. Hakkı Beyin bastırmış olduğu binlerce notada 7/4 ağır devr-i hindî usûlünün bu isim altında olduğu görülür (salâhiyet sâhibi olmayan ve mevzû…