mûcib موجب a.s. vücûb’dan Dil ArapçaKelime türü Sıfat Sözlük anlamı 1 îcâbeden, lâzımgelen, gereken, gerektiren2 i. sebep, vesîle. Bilâ-mûcib: sebepsiz, hiç yoktan. Esbâb-ı mûcibe: gerektiren sebepler, *gerekçe. Kazıyye-i mûcibe: mant. *olumlu *önerme.