mensûb
منسوبa.s. nisbet’den. c.: mensûbîn
Sözlük anlamı
- 1 bir kimseye, bir şeye nisbeti olan, bir şeyle ilgisi bulunan. İsm-i mensûb: gr. kelimenin sonuna: Türkçede -li, Arapça ve Farsçada, kelime sessiz harfle bitiyorsa bir “-î”; sesli harfle bitiyorsa, yerine göre, sesli harf atılarak veyâ atılmayarak: “-î, -yî veyâ -vî getirilerek yapılan sıfat: “Tebrîz - Tebrîzî, Ruhâ - Ruhâlı, Ruhâvî; Mekke - Mekkeli, Mekkevî...” gibi.