huk. [eskiden] bir vakıf akarın süknâsına müstahik olan kimsedir ki, o akarda bizzat oturur, onu başkasına îcâr edemez ve o akarı lüzum görüldükçe -vakfiyede hilâfına bir şart yoksa- kendi malından tâmir eder.
İlgili kelimeler
Sözlük bağlantıları, benzer yazılışlar ve keşfedebileceğiniz başka kelimeler.