me’mûr

مأمور

a.i. emr’den. c.: me’mûrîn, meâmîr

Sözlük anlamı

  1. 1
    emir almış olan kimse
  2. 2
    bir işle vazîfelendirilen kimse; devlet hizmetinde maaş veyâ ücretle çalıştırılan kimse, *görevli
  3. 3
    s. emrolunan, emirle yaptırılmış olan [iş, şey]. Hidmet-i me’mûre: yapılması emrolunan hizmet, iş. Umûr-i me’mûre: yapılması emrolunan işler.