me’mûr
مأمورa.i. emr’den. c.: me’mûrîn, meâmîr
Sözlük anlamı
- 1 emir almış olan kimse
- 2 bir işle vazîfelendirilen kimse; devlet hizmetinde maaş veyâ ücretle çalıştırılan kimse, *görevli
- 3 s. emrolunan, emirle yaptırılmış olan [iş, şey]. Hidmet-i me’mûre: yapılması emrolunan hizmet, iş. Umûr-i me’mûre: yapılması emrolunan işler.