mahsûs
مخصوصa.s. husûs’dan c.: mahâsîs, mahsûsât
Sözlük anlamı
- 1 husûsîleşmiş; başkasında bulunmayan, yalnız bir kimseye âit olan
- 2 birine ayrılmış olan
- 3 lâyık
- 4 ayrı, müstakil, başlı başına
- 5 zf. husûsî olarak, *özel, bilhassa
- 6 zf. isteyerek, bile bile
- 7 zf. şakadan, yalandan