ıktâât-i mevkûfe
Sözlük anlamı
- 1 huk. [eskiden] ülülemr tarafından beytülmalde istihkakı olan bir zâte temlik sûretiyle îtâ veyâ beytülmalden müsevvigat-ı şer’iyye’si dâiresinde iştirâ, yâhut ülülemir’in müsaadesiyle bervechi mülkiyet ihyâ edilmiş olup mâliki cânibinden bir cihete vakfedilen arâzî.