hüviyyet

Sözlük anlamı

1. 1
   mâhiyet, hakikat, asıl
2. 2
   müz. bir makamın dizisindeki seslerden her birinin tîz ve pest taraflarında bulunan seslere nisbetiyle sınırlanmış şahsiyetidir. Meselâ: çârgâh makamındaki pûselik perdesi dügâhtan bir tanînî tîz ve çârgâhtan bir bakıyye pest olmak üzere tahdîdedilmiş bulunuyor ki, pûselik sesinin hüviyeti de budur.