hâk-pâ[y]

خاكپا[ى]

f.b.i.

Sözlük anlamı

  1. 1
    ayağın toprağı, ayağın tozu, ayağın bastığı toprak. [evvelce: “hâkpâyine gelmek”, “hâkpâyine yüz sürmek” gibi, şerefe dokunan tâbirler, nezâket çerçevesi içerisinde kullanılır olmuştu.].