teşâbüh-i etrâf

Sözlük anlamı

1. 1
   ed. müşebbehin garip bir şeye benzetilmesi hâlidir ki “istitrâf” da denir. Meselâ: “Bûy-i gül taktîr olunmuş, nâzın işlenmiş ucu / Biri olmuş hoy, birisi dest-mâl olmuş sana” (Nedîm) beytindeki “nâz” ın dest-mâle (havluya) benzetilmesi gibi.