tedâhül-i iddeteyn

Sözlük anlamı

1. 1
   fer. [eskiden] iki iddetin birbiri içine girmiş olması. [meselâ: bir kimse bâinen tatlîk ettiği bir kadına iddet esnâsında kendisine helâl olur zannıyla mukarenette bulunsa bu mukarenet sebebiyle ikinci olarak lâzımgelen iddet; kadının beklemekte olduğu birinci iddete tedâhül eder. Bu sûretle kadın; birinci iddeti ikmâl ettikten sonra ikinci iddetin sebebinden îtibâren noksan kalan miktârı tamamlar].