secâvend

سجاوند

f.i.

Sözlük anlamı

  1. 1
    Kur’ân-ı mânâya uygun doğru okumak için konulan işâret. [Meselâ: “kaf: durmayı”; “sad: geçmeye ruhsatı”; “cim: durma veyâ geçmenin câiz olduğunu”; “mim: muhakkak sûrette durmayı” gösterir; kelime, bu işâretleri koyan zâtın memleketi olan “Secâvend” şehrinden alınmıştır]