mevbikat-ı seb’a Sözlük anlamı 1 insanı ma’nen uçuruma sürükleyen yedi büyük günah. [şirk (Allaha eş koşma); adam öldürme; tefecilik; yetim malı yeme; savaştan kaçma; nâmuslu kadınlara iftirâ atma; sihirbazlık].
Benzer yazılış muallâkat-ı seb’a İslâm’dan önceki Arap şâirlerinin, beğenilip Kâbe duvarına asılmış bulunan meşhur yedi kasidesi