kefîl

كفيل

a.i. kefâlet’den

Sözlük anlamı

  1. 1
    kefalet eden, kaçındığı takdirde birinin borcunu ödemeyi, birinin bir şeyi -yapması gerekirken- yapmadığı takdirde o işi yapmayı kendi üstüne alan kimse