1 müz. Türk müziğinin on iki numaralı basit makamıdır. Zeynü’l-elhân’da geçtiğine göre en az beş asırlık ise de ancak bir buçuk asırdan beri bestekârlar tarafından kullanılmaktadır. Karcığar, coşkun haraketlerde bir makam olup Türk halk müziğinde fazla görülür. Makam, uşşak dörtlüsüne hicaz beşlisinin ilâvesinden teşekkül etmiş olup bu iki dizi parçasının birleştiği dördüncü derecedeki “re” (nevâ) güçlüdür. Tabîî durak perdesi “lâ” (dügâh) dır. Donanımına “si” koma ve “mi” bakıyye bemolleri ile “fa” bakıyye diyezi konur. Dizisi inici-çıkıcı bir seyirdedir. Niseb-i şerîfe adedinden yalnız 6 tânesine mâliktir. Orta sekizlideki sesleri, -pestden tîze doğru olmak üzere- şöyledir: dügâh, segâh, çârgâh, nevâ, hisar, eviç, gerdâniye ve muhayyer.