ıtk-ı müneccez

Sözlük anlamı

  1. 1
    huk. [eskiden] bir şartla muallak, bir zamâna muzâf olmayan ıtık. [“sen hürsün seni azâdettim” diye yapılan ıtıklar gibi ki, köle veyâ câriye derhâl azât olmuş olur].