huk. [eskiden] bir şeyin ademinin aklen zarûrî olması. Meselâ: [bir kimse kendisinden yaşça büyük olan kimse hakkında: “bu benim oğlumdur” diye iddiâ etse dâvası dinlenmez, çünkü, kendisinden yaşça büyük bir adamın kendisinin sulbî oğlu olmak aklen mümtenîdir].