hüccet-i dâfia

Sözlük anlamı

1. 1
   huk. [eskiden] bir şeyi ispâta delil olmayıp talep ve iddiâyı defide delil olan hüccet: istishap gibi [meselâ hayâtı, istishap tarikiyle sâbit olan mefkudun veresesi “ihtimal ki ölmüştür” diye malını aralarında taksim edemezler. İstishap veresenin bu husustaki talep ve iddiâlarını defide hüccettir. Fakat istishap mefkudun irse istihkakında, yâni başkasının vâris olması husûsunda delil ve hüccet olamaz].