fazliyye

فضليه

a.i.

Sözlük anlamı

  1. 1
    tas. Rufâî tarîkatı kollarındanbiri. [kurucusu: ŞeyhSeyidCemâleddin bin Fazl-ı Hindî-i Burhanbûrî’ye nisbetle bu adı almıştır. Şeyh Cemâlettin 941 (1534-1535) de Küçerat’da doğmuş, 1029 (1620) da Burhanlar’da ölmüştür].