bâş-pâre

Sözlük anlamı

1. 1
   baş parçası
2. 2
   müz. ney, nısfiye ve girift'lerde, âletin yukarı ucunda bulunan ve üflemek üzere dudağa dokundurulan kısmına denilir ki, sazdan ayrılabilen bir kısımdır ve kamıştan değil, aşınmasın ve iyi dursun diye ceviz, şimşir gibi kıymetli ağaçlardan veyâ fildişi, boynuz, kehlibar gibi maddelerden yapılır. [fagot, klarnet gibi nefesli çalgılarda da böyle ayrı ağızlık parçası mevcuttur].